hrollur.net

Ég er búinn að taka mynd af kagganum, hann er ekkert smá töffaralegur með beygluna sína og allur í drullu eftir að hafa keyrt í gegnum óbyggðir og fjallavega á enda veraldar. En þessi mynd að ofan er útsýnið af svölunum mínum (jarðhæð) En þarna er kirkjan sem ég ætla láta ferma Nissa í hehe, nei smá djók. Svo til hægri er Menntaskólinn á Egilsstöðum og heimavistin. Ferðin austur gekk bara mjög vel, ég skil ekki hvað ég var að hafa áhyggjur af Nissa, þegar hann fór létt með ferðina, það var afturámóti ég sem var ekki að höndla hana og er algjörlega búinn á því, vöðvabólga í öxlunum og bensíngjafarfætinum. Hvern hefði grunað að þessi leið væri svona LÖÖÖÖNNNGGG!!! Ég var 8 og hálfann tíma, og stoppaði í svona korter í Höfn í Hornafirði. Leiðin byrjaði ágætlega, fyrst kom Hveragerði, svo Selfoss, síðan Hella og þetta virtist alveg rúlla í gegn, ég var farinn að halda að ég væri nánast kominn bara. Sá Vatnajökul og óteljandi fossa, sem var alveg athyglisvert. Hún var mjög svöl þarna Jökulsá (heldég að hún heiti) en þar var áin öll í ísjökum, reyndi að taka mynd af því sem er hér að neðan. Á þessari leið er svo heimsinns lengstu einbreiðu brýr og einnig flestu einbreiðu brýr sem ég hef farið yfir á einum degi, hver annari meira ótraustvekjandi, trégólf og sumar með einhverri skrítinni áferð líkt bárujárni sem gerði mjög skrítið hljóð í nissa þegar hann þeyttist yfir. Sumar brýrnar hélt ég að myndu einfaldlega gefa sig. En þetta voru alveg hlutir sem Íslendingur verður að hafa séð um sína ævi, annað er nú bara rugl. Svo fór að dimma og kallinn var farinn að þreytast aðeins, og enn stóð á skiltunum "Egilsstaðir 456 Km" mér var hætt að lítast á blikuna og hugsaði með mér "jæja, þetta fer alveg að klárast" En NEI! hvað kemur þá? Í kolniðamyrkri og rigningu koma alltíeinu göng sem ég vissi ekki að væru á leiðinni, þau voru ekki á kortinu sem ég hafði prentað út af heimasíðu vegagerðarinnar hehe, og þegar ég kem út hinumeginn er enn meiri rigning og myrkur, engir bæir sjáanlegir og engin ljós eins langt og augað eygði, ég vissi ekki einusinni að ég væri á réttri leið, svo þegar hlutirnir áttu ekki að vera mikið verri þá er ég kominn í eitthvað sem heitir Skriður. Það er ómalbikaður vegur í brattri fjallshlíð, en fjallið er bara svona lausamöl og grjót, skilti útum allt að vara við grjóthruni og vegurinn stundum venjulegur að breidd en í sumum beygjum hátt í 6falldur. Ég hélt að það yrði mitt síðasta :) Ég á 15 ára gömlum bíl, einhversstaðar í miðjunni á hvergi og kolniðamyrkri, er nú allavega mjög feginn að minn fjallabíll ákvað ekki að gefast upp á þeim tíma. Ég gerði mér svo ferð niður á Djúpavog, varð bara að sjá þann bæ hehe, og skemmtilegast á leiðinni var Öxi, en það er háfjalla rallívegur með holum og pollum, þá var líka orðið léttskýjað og tunglbjart. En mikið var ég feginn að sjá svo Egilsstaðina góðu og íbúðina mína hérna, úff - þetta keyri ég ALDREI aftur, ekki einn allavega, þvílíkt puð.
 
Ástæðan fyrir þessu ferðalagi var náttúrulega bæði til að koma nissa austu og til að geta sjálffur mætt á Haustfögnuð Árdegis, sem var nú ekki leiðinlegt. Það var haldið í Félagsheimilinu á Seltjarnarnesi, það virðist vera fínasti partýpleys. Þar var opinn bar, léttar veitingar og skemmtiatriði. Hljómsveitin Buffið einsig heimmi gunn segir alltaf spilaði og söng. Svo klukkan 1 kemur þessi risa strætó og fer með okkur niður í bæ, skemmitleg tilviljun, því ég var svo svalur að ég mætti líka í partýið í strætó, því ég vildi ekki vera brasa með að sækja bílinn daginn eftir, og þotti það hagstæðara en leigubíll, enda þekkti ég þessa leið, bara einn vagn frá stóragerði og að suðurströnd, ekkert ves. En bærinn leystist samt uppí algjöra vitleysu, það fóru allir í sitthvora áttina og áður en maður vissi af þá voru allir farnir eitthvað annað, ég nennti ekki að standa í því og fór bara á hlölla og heim, klukkan ekki nema rétt um 3, nýtt met má segja.

Hérna eru svo nokkrar myndir sem ég læt fylgja með, jökulsáin með jöklunum í, svo sést að ég hef komið disknum mínum vel fyrir á einum garðstólnum, ég er búinn að teipa hann við hehe, svo tók ég mynd af Routernum (teacher, mother, seacret lover) sem gerir mér kleift að lifa þessa dvöl, og svo litla sjónvarpið góða. Margur er knár þótt hann sé smár, það á alveg við hér líka. Hægt að smella á þær til að sjá betur .... nýtt á hrollinum hehe

Jæja, þetta er orðin hálfgerð Bs ritgerð, einsog fyrri færsla, sem er bannað, þannig að það er best að enda þetta á stjörnuspánnu mynni af MBL einsog vanalega hehe, ég er ekki einusinni búinn að lesa hana, fleygjenni hér bara í blindni!

Vatnsberi: Stjörnurnar gera þér það auðvelt að tékka á hvernig heiminum líst á þig. Talaðu brosandi við ókunnuga og horfðu á þá breytast í vini. - awww